Eindeloze lus

Van de lagere school weet ik nog dat de leraar vertelde over het geloof van vroeger. Mensen geloofden toen dat God overal was en alles zag. Dat dat tot ongemakkelijke situaties moet hebben geleid laat zich raden.

Zo vertelde de leraar dat het toiletteren voor sommige een waar probleem was. HIJ zag immers alles en dat was lastig ontlasten. De psychologie spreekt van een personal bubble. Een gebied om iemand heen waarin iemand anders’ aanwezigheid leidt tot een verhoogde staat van paraatheid wat het ontspannen bemoeilijkt. Dat u maar even weet dat er geen onzin werd verteld op de dorpsschool.

Vandaag de dag kijkt er nauwelijks meer iemand mee, maar toch zijn er nieuwe vormen van geloof tot in het kleine huisje doorgedrongen.

Zo zat ik er laatst en toen ik op het punt stond, wat ik overigens zittend doe, het wc-papier op de gebruikelijke manier toe te passen schoot het mij ineens door het hoofd dat mijn gebruikelijke manier, en u weet het: er zijn proppers en vouwers, verre van zuinig is! Of ik het papier nu vouwde of propte, het overgrote deel van het papieroppervlak bleef ongebruikt. Dat betekende dat ik al jaren medeverantwoordelijk was voor de ontbossing, het broeikaseffect en de daling in biodiversiteit. Hel en verdoemenis lagen voor mij in het verschiet.

Na een aantal experimenten met goede en minder goede afloop denk ik de oplossing gevonden te hebben. Om het papier optimaal te gebruiken maak ik er een Möbiusband van. Van een strook papier draai ik één uiteinde 180 graden en vervolgens plak ik beide uiteinden aan elkaar. Zo ontstaat een Escherachtig figuur, een papieren lus met maar één oppervlak. Anders gezegd, de voor- en achterkant van het papier zijn één geworden. Door deze lus te roteren langs de schoon te maken plek verspil ik nauwelijks nog oppervlak. Dit werkt wonderwel goed. 

Een rein achterwerk, een rein geweten, wat wil een mens nog meer!